به نظر شما هوش مهمتر است یا تلاش؟

شاید تا به حال شماهم به این موضوع فکر کرده اید که اگر باهوش تر بودید بهتربود یا پرتلاش تر.

البته آنچه در جامعه از احترام و توجه بیشتری برخوردار است آدم باهوش است نه آدم سخت کوش. گرچه در تعریف های مان به این اشاره می کنیم که انسان پرتلاش چنین است و چنان، اما در نهایت بازهم آدم های باهوش نزد ما عزیزترند و قابل احترام تر. اگر این مطلب را قبول ندارید فقط کافیست به این فکر کنید که ترجیح می دادید آدم باهوشی باشید یا آدم سختکوش. یا اینکه بچه های باهوش را بیشتر دوست دارید یا بچه های سختکوش را.

تقریبا پاسخ اکثر ما به این سوال گزینه باهوش است. ( خود من هم تا چند وقت پیش، ترجیح می دادم باهوش تر باشم تا پرتلاش تر).

آیا باهوش بودن عیبی دارد؟

به هیچ وجه باهوش بودن عیبی ندارد.

مگر می شود کسی از هوش زیاد خودش ناراحت باشد؟

مگر می شود کسی دوست نداشته باشد که باهوش تر باشد؟

اما مشکل از آنجایی شروع می شود که در بازی خطرناکِ ” من باهوشم پس نیاز به تلاش ندارم” می افتیم.

یکی از تله هایی که افراد باهوش در آن گرفتار می شوند این است که چون فکر می کنند باهوش هستند پس نیاز به تلاش ندارند. و این دقیقا همان جایی است که باهوش ها به پرتگاه می افتند.هوش گرچه لازم است اما به هیچ وجه کافی نیست. البته در اینجا منظور من از هوشِ لازم، داشتن IQ بالا نیست.

همه ما، تکرار می کنم… همه ما، آنقدر هوش داریم که بتوانیم به خواسته ها و آرزوهای خود برسیم. اما آنچه که از اهمیت بالاتری برخوردار است هوش نیست. بلکه تلاش است.

می خواهم به شما ثابت کنم که پرتلاش بودن از باهوش بودن برای رسیدن به موفقیت مهمتر است.

پیشنهاد می کنم ویدئوی زیر را تماشا کنید تا ببینید چطور توسط یک آزمایش کاملا علمی و دقیق، این گفته به شما هم ثابت می شود :